می خواستم پیاده دربارانم پاک بماند ازآنچه بزرگان کثیفش خوانده اند

اما این روزها میبینم وطنم نیز باید پاک بماند ازسیاست بازیهای عده ایی که

تخم نفاق می پاشند برخاک پاکش تا درو کنند آنچه را می خواهند آنچه را که

سالهاست در پی آنند.

نمی خواهم مردم ایرانم به دودسته راستگویان و دروغگویان تقسیم شود و 

نمی خواهم یکی از این دودسته را اثبات کنم فقط می خواهم بدخواهی بدخواهان

را ثابت کنم اما چگونه؟

می نویسن و اعتقاددارند:

پیروزی =تفرقه

القاکردند تقلب و نشسته اند در سایه تا ببیند نتیجه تفکرات شومشان را.

اینجا کاری به اینکه القایشان تا چه حد حقیقت دارد یا نه ندارم که اگر حقیقت

داشت اظهارش توسط خودی ها کافی بود.

مردم وطنم ثابت کردند در بدترین شرایط حامیشان تنها خداست نه یک

 مجمع بین المللی  که اگر اینگونه نبود هشت سال در بدترین شرایط  دفاع

نمی کردند از سرزمینشان در حالی که یک مجمع بین اللملی هم حامیشان

نبود. این حامیان امروزی در آن زمان کجا بودند که بمب های شیمیایی

ریخته می شد بر مردم سرزمینم.؟

آری مردم وطنم ثابت کردند تنها حامیشان خداست حتی در بدترین شرایط.

آیا اوضاع کنونی از اوضاع آن سالها وخیم تر است که سراپا گوش شویم

به بیگانه ایی که قصدش هر چه هست خیر خواهی نیست.

ویا پناهنده شویم به امضاهای اینترنتی برای شکایت به سازمان مللی که اگر

 کارش را خوب انجام می داد دنیا را سراسر صلح و آرامش می گرفت نه اینکه

هر روز شاهد جنایتی باشیم در یک گوشه از جهان ودر مقابلش سکوت

پر ابهام جوامع بین اللملی.

پس می نویسم ایران می خوانم مهر

می نویسم وطن می خوانم ایران

وفریاد می زنم 

ایرانیم و چشم به بیگانه ندارم

اجداد من و مام من و خانه ام اینجاست

سبز است و سرافراز وطن زین همه جانباز

تاج شهدا در همه دوران به سر ماست