تو آدمی

ولی چقدر مثل بادبادکی

نخ تو توی دستهای من

ولی همیشه بی اجازه می روی

سراغ ابرهای پشمکی

سراغ آفتاب تازه می روی

تو هم کلاسی پرنده ای

تو هم اتاقی ستاره ای

ورق ورق، سبک ،جدا

شبیه یک کتاب پاره پاره ای

تو شکل قاصدک تو شکل باد

تو شکل رفتنی

وراستش کمی شبیه من

شبیه این دل منی

تو با پرنده ها

تو با تمام بال های در به در

چه زود جفت و جور می شوی

تو بی هوا تو بی خبر

تو دور دور دور می شوی

آهای بادبادک عزیز!

بیا چقدر دیر کرده ای

بیا بیا فقط بگو

کجای آسمان دوباره گیر کرده ای!