گاهي بين حس غم و شادي مرزي وجود نداره.گاه يه اتفاق شادي آور غم پنهاني

درونش جا خوش مي كنه.شايد همه ما يه جورايي اين حس رو تجربه كرده باشيم.

امروز غم و شادي غريبي رو تو چهره جووني مبتلا به ام اس ديدم وقتي كه خبر

اومدن يه مهمون كوچلوي به قول خودش ناخونده رو بهش دادم.

وقتي پدر شدنش رو تبريك گفتم لبخندش تلخ بود حرفاش تلخ تر.

گاهي وقتا اينقدر به حوادث ناگوار زندگيمون فكر مي كنيم كه شنيدن يه خبر

خوش هم نمي تونه مرحم زخمامون بشه در صورتيكه شايد اين اتفاق خوش در

حكم معجزه باشه برامون.

جداچرا بعضي از ما اينقدر خودخواه مي شيم كه خودمون برا زندگي ديگري

كه گاهي يه جورايي وابسته مي شه به زندگي خودمون بدون  اينكه نظر اون رو

بدونيم تصميم مي گيريم و يا گاهيم خواست خدا رو نديده مي گيريم

عده ايي فكر مي كنن مجوز زندگي هم به دست آنهاست واز اين ناراحتن كه

به يه فرشته كوچلو كه جزيي از وجود خودشونه باوجود اين همه مشكلات مجوز

زنده بودن و زندگي دادن در صورتيكه غافلند ازاينكه مجوز زندگي همه ما صادر

شده ازيه دنياي برتر و از يه قدرتي بالاتر و مهربونتر از همه ماست . مطمئنا اين

هديه كوچلو باوجود همه مشكلات مي تونه شادي بزرگي رو نصيب زندگيشون كنه

جدا از اين مساله گاهي هم عشق رو جور ديگه ايي برا خودمون تعبير مي كنيم و

 شعله عشق رو بين خودمون و ديگري خاموش مي كنيم به بهانه

اتفاقات ناگواري كه درآينده قراره برامون اتفاق بيوفته بدون در نظر گرفتن نظر او

كاش يه ذره از خودخواهيمون كم مي كرديم و به ديگري هم اجازه تصميم گيري

رو مي داديم شايد او دوست داشته باشه عشق رو به شيوه پروانه شدن تجربه كنه

پروانه شدن يعني در كنار هم سوختن و جان دادن نه جدا از هم مردن

كه اگر اينگونه باشيد بايد گفت:

پروانه ها خوش به حالتان

پروازتان از پيله ها

ميلادتان در آسمان

و در نهايت

جاودانگيتان در آتش سوزان عشق