زندگی بی رنگ امیدم کمرنگ وسایه ایی ازخیال به همراهم

به امیدی سفر کردم و دلم رو دخیل بستم بر پنجره فولاد

روبروی ایوان طلا نشستم و زل زدم به گنبد پر از کبوترش

انگار همه آروزهام با دیدن این همه زیبایی پرکشیدن از ذهنم

زبانم یاریم نمی کرداما دلم یه عالمه حرف داشت واسه گفتن

تکه تکه های دلم رو واسطه کردم و سلطان عشق را ضامن

آرامشی می خواستم برای دلم وامیدی برای زندگی

دلخسته بودم از اینکه سایه ایی از خیال تکیه گاهم باشه

دستهایم خالی چشمانم پر از اشک اما دلم سرشار از یقین بود

اینبار حس و حال غریبی رو تجربه کردم

وهنوز برنگشته دلتنگ اون فضا و اون حس و حال غریبی هستم که اینبار تجربه کردم 

باز هم خدا را ازاعماق وجودم می خوانم واز او می خواهم:

خداوندا آرامشی عطا فرما

تا بپذیرم آنچه را نمی توانم تغییر دهم

شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که می توانم

ودانشی که تفاوت آن دو را بدانم

آمین

من می روم زکوی تو

اما دل نمی رود.