چه میهمانان بی دردسری هستند عاشقان

                       نه به دستی ظرفی را چرک میکنند

                             نه به حرفی دلی را آلوده

                      تنها به شمعی قانعند و اندکی سکوت

تنها بادی که وزید می دانست که چقدر دلم تنگ شده است

که چقدر دلم می خواهد که سرم را روی شانه های باران می گذاشتم و گریه می کردم

پاییز است و دوست داشتن تو دیگر دلیل نمی خواهد.

مهربانی را اگر قسمت کنیم

من یقین دارم به ماهم می رسد

آدمی گرایستد بربام عشق

دستهایش تا خدا هم می رسد

باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد

شاخه با ریشه خود حس غریبی دارد

خاک شکوفا شدنش نیست دگر

باخبر گشته که دنیا چه فریبی دارد