نیستش نمی دونم کجاس چه می کنه ولی می دونم که ندارمش

هیچ وقت نخواستم که تورو با چشمات به یاد بیارم

نمی خواستم که تورو تو گم ترین آرزوهام ببینم

نمی خواستم که بی تو به دیوارا بگم هنوزم دوستت دارم

آخه تو هول و ولای پریشونی تورو نداشتن تو  گیر و دار ای بابا دل تو هیچ حال اون خوش

ای بی مروت!دیگه دلی می مونه که مثه دل کبوتر بتپه که با تو از جون زندگیش بگه؟

بگه که هنوز زنده س هنوز زنده س هنوز زنده س................

اگه صدا صدای منه نفس اگه نفس تو

بذار که اون خوش غیراتش بدونن که دل٬ دل من دیگه دل نیست٬ دیگه دل نمی شه

نه دیگه این واسه ما دل نمی شه.

آنجا انتهای غربته دشتی پراز پریشونی. دشتی احاطه شده در دستان بی عدالتی.

تیری گلبرگ شقایقی رو نشونه می گیره وداغداران دشت شقایق را بی قرارتر می کنه.

گهواره ایی می سوزه و خیمگاه دلها رو به آتش می کشه.

آنجا ته ته غربته.دشتی پراز پریشونی.دشتی احاطه شده دردستان بی عدالتی.

امادربین این همه سیاهی می شه جور قشنگتری هم دید.

درست مثل بانویی که نمادی شد از صبر و شکیبایی :

مارایت الا جمیلا

ندیدم چیزی جز زیبایی

تابه کی از سیاهیها بگیم تا سپیدی قد راست کنه؟

کسی از زشتی سخن می گه که حرفی واسه گفتن نداشته باشه اما تک تک قطره های

پاکی که نثار آسمانها شد خالق واژ ه های مقدس و قشنگی شدن که دنیا حرف واسه گفتن داره

اگر آنها اینگونه جاودان نمی شدند واژه ایثار چیزی کم داشت در معنا.

در آنجا حد ومرزی برای عشق وجود نداره سیاهیها  گم شدند در معنای گسترده عشق

و آنچه جاودان باقی ماند حضورخونین عاشقانه هایی بود در مسلخ گاه عشق.